نام کاربري : پسورد : يا عضويت | رمز عبور را فراموش کردم
اسلحه شناسی
Home صفحه اصلي / مقاله و دانشنامه های بخش نیروی زمینی / تاپیک جامع مواد منفجره

انجمن نظامی آی آر ارتش




+ پاسخ به موضوع
تعداد بازديد 854
نويسنده پيام
ak2 آفلاين


ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

تاپیک جامع مواد منفجره
به نام خدا

در این تاپیک اطلاحات جامعی در مورد مواد منفجره ارائه خواهد شد
توسعه­ ی باروت


باروت

باروت به احتمال قوی اولین ترکیب موادمنفجره بود­ه­است.
دررابطه با باروت گزارش شد­ه­است که درسال 220 قبل از میلاد هنگامی­که کیمیا­گران چینی مشغول انجام واکنشی دما پایین برای جداسازی طلا از نقره بودند، بطورتصادفی باروت راساختند. برطبق نظر دکتر هیس مامبو، هنگامی­ که کیمیاگران، پتاسیم نیترات وسولفور را به سنگ معدن طلا در کیمیا­گری اضافه می­کردند، افزودن زغال چوب را در مرحله­ اول واکنش فراموش کردند. برای جبران این اشتباه آن­ها زغال چوب را در مرحله آخر اضافه نمودند. آن­ها نمی­دانستند که باروت ساخته­ شده، سبب انفجار مهیب شده­است.


تا قرن سیزدهم میلای باروت برای اروپاییان نا­شناخته ماند، زمانی­که یک راهب انگلیسی به­ نام راجرباکون آزمایش­هایی را باپتاسم نیترات انجام داد و باروت را تولید نمود، ودر سال 1220 یک راهب آلمانی به­ نام برتولد­اسشوارتز ( البته بر وجود این شخص اختلاف هست ) بر­روی نوشته­ های باکون مطالعه کرد و باروت را ساخته و بر­روی خواص آن مطالعه نمود. نتایج تحقیقات اسشوارتز روند پذیرش باروت را در اروپای­ مرکزی تسریع کرد. دراواخرقرن سیزدهم کشورهای زیادی از باروت در عملیات نظامی برای نفوذ در دیوارهای قلعه استفاده می­کردند.

روجر باکون

باروت شامل سوخت و اکسیدایزر است. سوخت شامل یک ترکیب قدرتمنداز گوگرد و ذغال چوب است که با پتاسیم نیترات ( اکسیدایزر ) مخلوط شده است. فرآیند اختلاط، هنگامی­که فرآیند گرانول سازی توسعه ­یافت و چرخ­های سنگین برای کوبیدن وپرس­ کردن سوخت و اکسیدایزر و تولید قطعات­ جامد و سپس شکستن آن ­ها به دانه­ های کوچک­تر استفاده می­شد، در سال 1425 بسیار پیشرفت نمود. این دانه­ ها شامل مخلوط ذکر شده از سوخت و اکسیدایز است که نتیجه­ ی آن خصوصیات فیزیکی و بالستیکی ممتاز برای برای باروت است. باروت دانه­ بندی­شده به تدریج در سلاح های کوچک­ دستی و سپس نارنجک­ها در طول قرن 15 استفاده ­شد و برای سلاح­های سنگین در قرن 16 کاربرد پیداکرد. آسیاب­های باروت ( برای دانه بندی باروت ) در روترهایت و والتهام در انگلستان در سال­های 1554 تا 1603 برپاشد.

اسیاب تولید باروت

برای اولین بار استفاده از باروت در فرآیند­های ساختمانی و در سال 1548 تا 1572 در حین لایروبی رودخانه نایمن در اروپای شمالی و در سال 1627 برای کمک انفجاری در معادن طلا در مجارستان ثبت شد. به زودی از باروت برای انفجار در آلمان و سوییس و سایر کشورها استفاده شد. اولین استفاده از باروت برای انفجار در انگلستان مربوط به معادن مس کورنوال در سال 1670 می­شود. صنایع بوفورس در سوییس که در سال 1646 شروع به کار­کرد، مهمترین تولیدکننده تجاری باروت در اروپا بود.

باروت در مدن کاری و ساختمان سازی

منبع: کتاب شیمی مواد منفجره اثر جاکلین اخوان
انشاالله ادامه می یابد.
پنجشنبه 24 تیر 1395 - 18:58
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 13 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: fencer33 &san &alij &espadan &ahmad &takavar313 &crounus2000 &mehdi &ramin1372 &sky_hero &viper-59 &mo-nia &miladmohamadi &
ak2 آفلاين

ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

پاسخ : 1 RE تاپیک جامع مواد منفجره
توسعه ­ی نیتروگلیسیرین
در اواسط قرن 19 محدودیت­های باروت برای انفجارمشخص گردید. معدن­کاری سخت و عملیات­های تونل سازی، نیازمند یک ماده­ ی منفجره قوی­تر بود. در سال 1846 یک پروفسور ایتالیایی به­نام آسکانیو سوبررو مایع نیتروگلیسیرین را کشف نمود [C3H5O3(NO2)3] او به زودی از طبیعت انفجاری نیتروگلیسیرین آگاه شد و تحقیقات خود رامتوقف کرد. چند سال بعد یک مخترع سوییسی به­ نام امانول ­نوبل فرآیندی را برای تولید نیتروگلیسیرین توسعه داد ودر سال 1863 کارخانه­ ی کوچکی را در هلن برگ نزدیک استکهلم با پسرش آلفرد برپا کرد. روش اولیه­ ی تولید، مخلوط کردن گلیسرول با مخلوطی سرد از تتریک وسولفوریک­ اسید در کوره­ ی سنگی بود. مخلوط با دست هم­ زده شده و با یخ سرد می­شد. بعد از کامل شدن واکنش مخلوط در درون آب سرد اضافی جاری می­شود. فرآیند دوم تولید، شامل گلیسرول و مخلوط اسیدهای­ سرد بود که درون یک مخروط با سوراخی در انتها­ی آن جریان می ­یافت. محصول نیتروگلیسیرین از درون مجرا به حمام­ آب­ سرد جریان می­ یافت. هر دو­ روش شامل فرآیندی در انتها برای شستشوی محصول با آب­گرم و محلول آلکالین­ گرم برای جداسازی اسید­ها بود. نوبل دادن مجوز به ساختمان­های تولید نیتروگلیسیرین را که معمولا نزدیک به محل مصرف آن ( به دلیل میل به کاهش خواص عملکرد وطول عمر هنگام انتقال) ساخته می­شد، شروع­ کرد. خانواده نوبل از فروش نیتروگلیسیرین به دلیل استعداد آغازش تصادفی و آغازش نامطمئن در سوراخ­های مته به وسیله باروت مقداری عقب نشست. انفجار­های تخریبی تصادفی بسیاری اتفاق افتاد که یکی از آن­ها در کارخانه نوبل بود که سبب کشته شدن برادر آلفرد،امیل شد. آلفرد نوبل در سال 1864 دتوناتور کپسول انفجار فلزی را اختراع کرد که سبب بهبود آغازش با باروت شد. دتوناتور شامل فولمینات جیوه [Hg(CNO)2] بود که می­توانست با باروت برای آغازش نیتروگلیسیرین جایگزین شود. کپسول انفجاری فولمینات جیوه موج شوک اولیه­ ای راتولید می­کرد که به ظرف­های حاوی نیتروگلیسیرین به وسیله یک فیوز مستقل و نیتروگلیسیرین آغازش می­شد. بعد از یک انفجار تخریبی بزرگ دیگر در سال 1866 که کارخانه نیتروگلیسیرین را به طور کامل تخریب کرد، توجه آلفرد به ایمنی انتقال نیتروگلیسیرین جلب شد. برای کاهش حساسیت نیتروگلیسیرین را با خاک رس ( سنگ چخماق) جاذب مخلوط کرد. این مخلوط به عنوان دینامیت شناخته می­شود و در سال 1867 ثبت شد. نیتروگلیسیرین نسبت به باروت بسیار برتری دارد، زیرا هر دو عامل سوخت و اکسیدایز در ساختمان یک مولکول است وسبب تماس نزدیک­تری بین اجزاء می­شود.





الفرد نوبل
توسعه فولمینات جیوه
فولمینات جیوه اولین بار در قرن 17 توسط کیمیاگر سوئدی – آلمانی، کانکل ساخته شد. او این ماده منفجره خطرناک را با عمل آوری جیوه با نیتریک اسید و الکل تهیه کرد. در آن زمان کانکل وسایر کیمیاگران استفاده_ای برای این ماده منفجره پیدا نکردند و به مرور_زمان اجزای این ماده فراموش شد، تا این_که ادوارد_هاوارد انگلیسی در سال 1799 تا 1800 این ماده را دوباره کشف کرد.
هاوارد خصوصیات فولمینات جیوه را امتحان کرد واستفاده از آن را برای چاشنی آغازگر برای باروت پیشنهاد کرد و درسال 1807 یک کشیش اسکاتلندی به نام الکساندر­فورسیس این وسیله را پیشنهاد کرد.

فولمینات جیوه
شنبه 26 تیر 1395 - 00:47
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 10 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: san /ahmad /mehdi /takavar313 /crounus2000 /alij /fencer33 /sky_hero /mo-nia /miladmohamadi /
ak2 آفلاين

ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

پاسخ : 2 RE تاپیک جامع مواد منفجره
قسمت سوم
توسعه نیترو سلولز

نیتروسلولز
همزمان با تهیه نیتروگلیسیرین به فرآیند نیترات کردن سلولز برای تولید نیتروسلولز توسط افراد دیگری انجام شد، اسکانین در بازل و باتگر در فرانکفورت در سال_های 1845 تا 1847 این کار را انجام دادند. قبل از آن در سال 1832 براکونوت نشاسته را نیتراته کرد، همچنین در سال 1838 آقای پلوز تحقیقات پروکانوت را ادامه داد و کاغذ و کتان وچند ماده دیگر را نیتراته کرد اما متوجه نشد که ماده نیترو سلولز را بهینه نموده است.


بااعلام اسکونبین در سال 1846 ودرهمان سال بوتگر در مورد ساختن نیتروسلولز،بزودی نام هردو نفر با تولید واستفاده از نیتروسلولز گره خورد. اگرچه مقاله انتشار­یافته در آن زمان، شامل چند برگ ازسوالات پرسشگران در مورد فرآیند نیتراسیون سلولز قبل از معرفی روش اسکونبین بود.

اسکونبین


بوتگر

اتفاقات زیادی هنگام تهیه و تولید نیتروسلولز در کارخانجات فرانسه و انگلیس و اتریش سبب تخریب شد. در طول این سال­ها سرفردریک ابل بر روی پایداری نیتروسلولز برای دولت انگلیس کار می­کرد و در سال 1865 راه حل خود رابرای این مشکل که شامل تبدیل .نیتروسلولز به خمیر بود، منتشرکرد. آبل در فرآیند خود نشان داد که در زمان جوشاندن وشستن پایداری نیتروسلولز بسیار بهبود می یابد. نیتروسلولز استفاده نظامی و تجاری پیدا نکرد تا زمانی که دستیار آبل، براون کشف کرد که در نیتروسلولز خشک فشرده با درجه نیترات بالا با استفاده از دتوناتور فولمینات جیوه می­توان تراک ایجاد کرد و نیتروسلولز فشرده و مرطوب می­تواند با مقدار کمی از نیتروسلولز خشک انفجار تخریبی داشته­ باشد(اصول بوستر)
به این ترتیب بلوک­های بزرگی از نیتروسلولز مرطوب را می­توان با ایمنی نسبی استفاده کرد.


آبل
توسعه دینامیت
در سال 1875 آلفرد_نوبل کشف کرد که با مخلوط کردن نیتروسلولز و نیتروگلیسیرین ماده­ای ژل مانند بدست می­آید. این ژل توسعه پیدا کرد تا ژلاتین انفجاری بدست آمد.
دینامیت ژله­ای و بعد­ها در سال 1888 بالستیت اولین پیشرانه بدون دود بود، بالستیت مخلوطی از نیتروگلیسیرین و نیتروسلولز و کافور وبنزن بود. در سال 1889 یک ترکیب رقیب برای بالستیت به نام کوردیت توسط دولت انگلیسی بوسیله ابل و دوار ثبت شد. تا سال 1930 کوردیت مهمترین پیشرانه مورد استفاده توسط نیروهای انگلیسی بود.
در سال 1867 شیمیدان سوئدی به نام اولسون و ناربین دریافتند که افزودن آمونیوم نیترات سبب بهبود خواص انفجاری دینامیت می­شود.آلفرد­نوبل ثبت اختراع اولسون و ناربین را بدست آورد و در ترکیب انفجاری خود استفاده کرد.


نوبل
انشاالله ادامه مییابد
یکشنبه 27 تیر 1395 - 17:03
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 11 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: alij /ahmad /crounus2000 /takavar313 /san /fencer33 /mehdi /sky_hero /viper-59 /mo-nia /miladmohamadi /
ak2 آفلاين

ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

پاسخ : 3 RE تاپیک جامع مواد منفجره
قسمت چهارم
توسعه آمونیوم نیترات


آمونیوم نیترات

آمونیوم نیترات اولین بار در سال 1654 توسط گلوبر ساخته شد اما تا اوایل قرن 19 هنگامی که به عنوان جایگزینی برای پتاسیم نیترات در ساختار باروت توسط گریندل و روبین معرفی گردید مورد استفاده قرار­نگرفت. خصوصیات انفجاری این ماده در سال 1849 توسط ریس و میلون هنگامی که مخلوط قدرتمند از آمونیوم نیترات و ذغال چوب در حرارت منفجر شد، گزارش گردید.
آمونیوم نیترات به عنوان یک ماده منفجره معرفی شد اگر­چه آتش سوزی های کوچک و انفجارهایی در رابطه با آمونیوم نیترات در مناطق مختلف جهان اتفاق افتاده است.
بعد از پایان جنگ جهانی دوم ایالات متحده تبادل دریایی کود آمونیوم نیترات(FGAN) را با اروپا آغاز کرد که شامل دانه­ های آمونیوم نیترات که به وسیله %75 واکس پوشانده شده وحدود %35 خاک رس به آن اضافه شده­ بود، می­شد.


گلوبر

به دلیل این که این ماده به عنوان یک ماده منفجره معرفی نشده بود پیشگیری خاصی هنگام جابجایی و انتقال دریایی و کار انجام نمی­شد وحتی هنگام بارگیری دود می­کرد.
تا تاریخ 16و 17 آپریل 1947 تعدادی محموله بدون خطر جابجا گردید، تا اینکه یک انفجار وحشتناک به­ وجود آمد. اس اس گرند کمپ و اس اس های فلایر هردو در بندر تگزاس لنگر انداخته وحاوی FGAN بودند که انفجار رخ داد و تخریب شدند. در پی این حادثه تحقیقات زیادی در رابطه با دلیل این حادثه شروع شد. به طور همزمان تحقیقات گسترده­ای درباره­ ی خواص انفجاری آمونیوم نیترات و مخلوط آن با مواد آلی و معدنی نیز جریان یافت. اتفاق مشابه حادثه تگزاس برای کشتی اس اس اوشن لیبرتی در بندر برست فرانسه در سال 1947 افتاد.
تحقیقات نشان داد که آمونیوم نیترات از آن چیزی که فکر می­شد بسیار خطرناک­تر است ومقررات سختگیرانه ای برای ذخیره­سازی و بارگیری و انتقال آن در ایالات متحده آماده شد و به سرعت به اجرا آمد.

اتش سوزی اس اس گرند کمپ


اتش سوزی اس اس های فلایر
انشاالله ادامه می یابد
سه شنبه 29 تیر 1395 - 22:04
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 10 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: san /fencer33 /takavar313 /ahmad /mehdi /crounus2000 /alij /sky_hero /viper-59 /miladmohamadi /
ak2 آفلاين

ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

پاسخ : 4 RE تاپیک جامع مواد منفجره
توسعه مواد منفجره تجاری
توسعه مواد منفجره دارای مجوز
تا سال 1870 باروت تنها ماده منفجره مورد استفاده در معادن ذغال سنگ بود و چند فاجعه انفجار اتفاق افتاده­ بود. تلاش­ های زیادی برای تصحیح باروت مانند اضافه کردن عوامل سرد­کننده از قبیل آمونیوم­ سولفات، نشاسته، پارافین و... به باروت انجام شد. همچنین درون سوراخ حاوی باروت استوانه­ ای از آب را قرار­دادند اما هیچ کدام از این روش­ها موفقیت لازم را بدست­ نیاورد.

هنگامی که نیتروسلولز و نیتروگلیسیرین اختراع شد تلاشهایی برای استفاده ترکیبی از این دو ماده بجای باروت انجام­ شد اما مشخص شد که این مواد برای استفاده در معادن ذغال­سنگ پر از گاز مناسب نیستند. باتوسعه دینامیت و ژل انفجاری توسط نوبل که ماده منفجره­ ای برپایه نیتروگلیسیرین بود دوره حکمرانی دینامیت بر صنایع معدنی و انفجار­های تجاری آغاز شد.

متناظر با رشداستفاده از انفجار در معادن ذغال سنگ تعداد، انفجارات ناشی از گاز و غبار و صدمات ترسناک ناشی از آن افزایش پیدا­کرد. برخی از دولت­های اروپایی با­توجه به این اتفاقات، استفاده از انفجار را در معادن ذغال­سنگ، ممنوع کردند و متوسل به استفاده از دستگاه­های هیدرولیک یا فشار باد شدند. قبل از توسل به این گونه اقدامات موثر بعضی دولت­ها تصمیم گرفتند دانشمندان یا کمیسیون­هایی با هدایت آنان را مامور واکاوی این مشکل کنند.

پس سال­های 1877 تا 1880 کمیته­ هایی در فرانسه،انگلیس ،بلژیک وآلمان تشکیل شد. نتیجه کارهای انجام شده در کمیته فرانسوی تنظیم حداکثر دما برای انفجار در صخره و معادن ذغال_سنگ گازی بود. در آلمان و انگلستان تشخیص داده شده که تنظیم دمای انفجار تنها یک عامل برای تامین امنیت انفجار است و سایر عوامل نیز باید در نظر گرفته شود. در نتیجه مجموعه­ای از تست ها در سال1880 در گلسنکیرشن آلمان برای تست مواد منفجره تازه توسعه یافته ساخته­ شد. مجموعه­ ای از تست­ها نامزد شبیه سازی دقیق شرایط ممکن درون معدن شده بود. کمیته­ ای در انگلستان مسئول اجرای مجموعه­ ای از تست­ها در سال 1888 در صنایع ذغال­سنگ هپبورن شد که این آزمایشات در سال 1890 کامل­ گردید. بعد از آزمایش مواد منفجره مختلف، استفاده از چند ماده متغیر توصیه شد که اکثرا بر پایه آمونیوم نیترات بودند. به مواد منفجره­ای که آزمایش را گذرانده­ بودند "مواد منفجره دارای مجوز" می­گویند. دینامیت و باروت هر دو در آزمایش رد­شدند و به جای آن­ها از مواد منفجره پایه آمونیوم نیترات استفاده­ شد. نتیجه بدست­ آمده توسط این کمیته منجر به مقررات معادن ذغال­سنگ در سال 1906 شد. به دنبال این عمل مجموعه تست هایی در آرسنال و روترهارم انگلستان ساخته شد.

این قسمت بدون تصویر است :)
انشاالله ادامه می یابد
شنبه 23 مرداد 1395 - 17:26
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 7 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: fencer33 /ahmad /mehdi /crounus2000 /alij /sky_hero /miladmohamadi /


ارسال‌ها : 455
عضويت: 4 /12 /1393
محل زندگي: نزدیک
سن: 112
شناسه ياهو: Y00T@BTOPENWORLD.COM
تشکرها : 179
تشکر شده : 1443
نیروی انتظامی
انجمن ای ار ارتش

پاسخ : 5 RE تاپیک جامع مواد منفجره
اقا یه سوال جیوه زرد توی مواد منفجره کاربرد داره/؟؟یا اگه کسی میدونه بهم بگه ممنون
امضاي کاربر :
شنبه 23 مرداد 1395 - 20:05
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 5 کاربر از mr-ya30n به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: mehdi /crounus2000 /alij /sky_hero /viper-59 /
ak2 آفلاين

ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

پاسخ : 6 RE تاپیک جامع مواد منفجره
نقل قول از mr-ya30n
اقا یه سوال جیوه زرد توی مواد منفجره کاربرد داره/؟؟یا اگه کسی میدونه بهم بگه ممنون


اگر منظور جیوه هست بله و بهش میرسیم،اما اگر منظور اکسید جیوه هست که خیر و من جایی ندیدم.
میتونید کتاب مهندسی انفجاراثر دکتر کوپر رو چک کنید

یکشنبه 24 مرداد 1395 - 16:37
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 5 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: alij /crounus2000 /sky_hero /viper-59 /mehdi /
ak2 آفلاين

ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

پاسخ : 7 RE
توسعه ANFO و مواد منفجره دوغابی
در سال 1913 تولید ذغال­سنگ انگلیسی به بیشترین مقدار خود یعنی 287میلیون تن رسید که برای این تولید سالیانه 5000 تن مواد منفجره استفاده می شد و در سال 1917 حدود 92% از این مواد منفجره بر پایه آمونیوم نیترات بود. برای کاهش قیمت مواد منفجره صنایع مواد منفجره ترکیبات ارزانتری از آمونیوم نیترات را در فرمول مواد منفجره استفاده می­کردند اما این ترکیبات تاثیرات ناخواسته جانبی از جمله کاهش مقاومت در برابر آب را بوجود­می­آوردند. این یک مشکل مهم بود زیرا معادن و سنگ­ها اغلب مرطوب هستند و سوراخ ایجاد شده برای مواد منفجره مرتبا پر از آب می­شد. شیمی­دانان این مشکل را با پوشاندن سطح آمونیوم نیترات با پودر­های غیرآلی قبل از مخلوط کردن با دینامیت و بسته بندی بهتر برای جلوگیری از ورود آب حل کردند. انفجارات تصادفی هنوز در هنگام انفجارات معادن اتفاق می­افتاد و در سال 1950 تولیدکنندگان شروع به توسعه مواد منفجره ضد آب ومنحصرا شامل ترکیب­های آمونیوم نیترات بی خطر کردند. برجسته ترین ترکیب ANFO(Ammoniom Nitrate Fuel Oil) بود. در سال 1970 شرکت­های ایالات متحده ایرکو و دوپونت شروع به افزودن دانه­های رنگی آلمینیوم و مونو متیل نیترات (MAN ) به فرمول خود برای تولید محصول ژل مانند که راحت­تر تراک در آن ایجادشود،کردند. تازه ترین توسعه، مربوط به تولید امولسیون مواد منفجره که شامل قطرات حل شده آمونیوم نیترات در تماس مستقیم با نفت است، می­باشد.این امولسیون ضد آب است زیرا فاز پیوسته، لایه­ای از نفت است و به آسانی می­تواند تراک شود زیرا آمونیوم نیترات و نفت در تماس مستقیم و نزدیک با یکدیگر هستند. مواد منفجره امولسیونی دارای سرعت بیشتری از دینامیت هستند و روش تولید ارزانتر و ساده­تر دارند.


یک نکته اینکه داعش در انفجارات از این ماده استفاده میکنه

انشاالله ادامه پیدا کند...
پنجشنبه 29 مهر 1395 - 14:24
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 6 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: sky_hero /ahmad /alij /crounus2000 /viper-59 /miladmohamadi /
ak2 آفلاين

ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

پاسخ : 8 RE تاپیک جامع مواد منفجره
با سلام.بابت تاخیر عذر خواهم.تاپیک رو ادامه میدیم
توسعه مواد منفجره نظامی
توسعه پیکریک اسید
پیکریک اسید (تری نیترو فنول C6H3N3O7) در سال 1885 توسط تارپین به عنوان جایگزینی مناسب برای باروت کشف شد و در سال 1888 پیکریک اسید درمهمات انگلیسی تحت نام لیدیت جایگزین باروت شد. پیکریک اسید ابتدا به عنوان نیتروفنول شناخته می­شد تا این­که در نوشته­های گلابر در سال 1742 آمده است. در نیمه دوم قرن 19 پیکریک اسید به طور گسترده به عنوان رنگ سریع برای ابریشم و پشم استفاده می­شد تا اینکه در سال 1830 امکان استفاده از پیکریک اسید به عنوان ماده منفجره توسط والترکشف شد.
دیزاینول و بروگر پیشنهاد دادند نمک­های پیکرات به عنوان پیشرانه استفاده شوند در حالی که در سال 1871 آبل پیشنهاد داد از آمونیوم پیکرات به عنوان ماده منفجره استفاده شود. در سال 1873 ایرنگل نشان داد که پیکریک اسید می­تواند تراک و منفجر شود و تارپین از این نتایج استفاده کرد. در روسیه یا پامپوشکو در سال 1894پیکریک اسید را تهیه کرد و به زودی توانایی آن را برای انفجار متوجه شد. سرانجام پیکریک اسید در تمام دنیا به عنوان ماده منفجره پایه در مصارف نظامی پذیرفته شد.

پیکریک اسید مشکل خودش را داشت و در حضور آب سبب خوردگی پوسته می شد و نمک خروجی حساس و مستعد آغازش تصادفی بود و پیکریک اسید نیازمند پیش گرمایش طولانی در دمای بالا برای ذوب شدن بود.
توسعه تتریل
توسعه ی ماده منفجره دیگری به نام تتریل همزمان با توسعه ی پیکریک اسید شروع شد.
تتریل اولین بار در سال 1877 بوسیله Mertenz (مرتنز) تهیه شد و در سال 1883 بوسیله ی (رامبورگ) ساختار آن مشخص گردید. تتریل در سال 1906 به عنوان ماده منفجره استفاده گردید و در اوایل این قرن بطور گسترده به عنوان شارژ اصلی کپسول های انفجاری انتخاب شد.


توسعه ی TNT
حدود سال 1902 آلمانی ها و انگلیسی ها آزمایش هایی را با تری نیتروتولوئن[(C7H5N3O6)(TNT)] انجام دادند، این ماده اولین بار توسط ویل براند در سال 1863 تهیه گردید. اولین مطالعات جزئی نگر در مورد تهیه ی 6-4-2 ترین نیتروتولوئن بوسیله ی بلستین وکالبر در سال 1870، زمانی که آنها ایزومر 5-4-2 تری نیتروتولوئن را کشف کردند انجام شد. 6-4-2 تری نیتروتولوئن خالص در سال 1880 توسط هپ تهیه شد و ساختار آن در سال 1883 توسط کلاوس و بکر مشخص گردید. تولید TNT در سال 1891 در آلمان شروع شد و در سال 1899 با آلومینیوم ترکیب شد تا ترکیبی انفجاری تولید شود. در سال 1902 TNT برای جایگزینی پیکریک اسید در ارتش آلمان پذیرفته شد و در سال 1912 ارتش ایالات متحده استفاده از TNT را آغاز کرد. از سال 1914 TNT ماده ی منفجره استاندارد برای تمام ارتش ها، حین جنگ جهانی اول بود.


تولید TNT به میزان قیر زغال سنگ در دسترس محدود بود و برای پرکردن مهمات انتخاب نشد. استفاده از مخلوط TNT و آمونیوم نیترات که آماتول نامیده می شود گسترده شد و کسری TNT را جبران نمود. برای مواد منفجره ی زیر آبی نیز از فرمول یکسان با اضافه کردن آلمینیوم استفاده شد که به آن آمینال می گفتند.

انشاالله ادامه می یابد
پنجشنبه 09 دی 1395 - 02:40
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 8 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: ahmad /sky_hero /alij /crounus2000 /hamid48 /viper-59 /miladmohamadi /mehdi /
ak2 آفلاين

ak2



ارسال‌ها : 38
عضويت: 24 /4 /1395
تشکرها : 1
تشکر شده : 188

پاسخ : 9 RE تاپیک جامع مواد منفجره
با سلام. موضوع رو ادامه میدیم با دو ماده جدید.
توسعه نیتروگوانیدین
ماده منفجره ی نیتروگوانیدین نیز در جنگ جهانی اول توسط آلمانی ها به عنوان جزئی از شارژهای زنجیره ی انفجار استفاده می شد. این ماده با آمونیوم نیترات و پارافین برای پر کردن خمپاره ها استفاده می شد. نیتروگوانیدین همچنین در طول جنگ جهانی دوم و بعدها در پیشرانه های سه پایه استفاده شد.
نیتروگوانیدین (CH4N4O2) اولین بار توسط جوزلین در سال 1877 تهیه شد و خصوصیات آن توسط ویلین در سال 1901 مشخص گردید. در جنگ جهانی اول نیتروگوانیدین با نیتروسلولز مخلوط و به عنوان پیشرانه بدون نور استفاده می شد. اگر چه با این ترکیب مشکلی نیز همراه بود، زمان انبارداری، نیتروگوانیدین ، نیتروسلولز را تخریب می کرد. این مشکل در سال 1937 توسط شرکت دینامیت ای جی، AG، رفع شد که ترکیب پیشرانه ای شامل نیتروگوانیدین را توسعه داد. این ماده را گادول پالور می گفتند. گادول پالور دود بسیار کمی تولید می کرد، نور کمی از دهانه ی سلاح هنگام آتش دیده می شد و طول عمر لوله ی سلاح را افزایش می داد. بعد از جنگ جهانی اول برنامه های تحقیقاتی گسترده ای برای یافتن مواد منفجره ی جدید و نیرومندتر شروع شد. در این برنامه ها موادی نظیر سیکلوتری متیلن تری نیترامین [(RDX)(C3H6N6O6)] که همچنین سیکلونیت یا هگزوژن گفته می شود و پنتا اریتریتول تترا نیترات [(PETN)(C5H8N4O12)] ساخته شد.
توسعه ی PETN
PETN اولین بار در سال 1894 با نیتره کردن پنتا اریتریتول تهیه شد. تولید تجاری PETN در ابتدا ممکن نبود تا زمانی که فرمال دِهید و استال دِهید مورد نیاز برای ساخت PETN یک دهه قبل از جنگ جهانی دوم به آسانی در دسترس قرار گرفت. در طول جنگ جهانی دوم RDX بسیار بیشتر از PETN مورد استفاده قرار گرفت. زیرا حساسیت PETN به ضربه و پایداری شیمیایی آن ضعیف بود. ترکیب منفجره ای شامل 50% PETN و 50% TNT توسعه یافت که به آن پنترولیت یا پنتولیت می گفتند. این ترکیب برای پرکردن نارنجک های دستی و ضد تانک و دتوناتور ها استفاده می شد.
موضوع بهدی معرفی RDX هست.
انشاالله ادامه خواهد داشت.
دوشنبه 20 دی 1395 - 16:22
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 7 کاربر از ak2 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: hamid48 /viper-59 /ahmad /sky_hero /alij /miladmohamadi /mehdi /


ارسال‌ها : 730
عضويت: 5 /6 /1395
محل زندگي: تهران
تشکرها : 1352
تشکر شده : 4078
نیروی هوافضای سپاه پاسداران
انجمن ای ار ارتش

پاسخ : 10 RE تاپیک جامع مواد منفجره
در صورت امکان مقیاس قدرت این مواد را نیز نسبت به تی ان تی توضیح بفرمائید،چون این ماده مقیاس میزان مواد انفجاری در میان مواد منفجره هست.
امضاي کاربر :
دوشنبه 20 دی 1395 - 16:35
ارسال پ.خ نقل قول تشکر گزارش به مدیریت
تشکر شده: 4 کاربر از viper-59 به خاطر اين مطلب مفيد تشکر کرده اند: ahmad /sky_hero /alij /mehdi /
تازه سازی پاسخ ها
میلیتاری فتو



برای ارسال پاسخ ابتدا باید لوگین یا ثبت نام کنید.




انجمن نظامی آی آر ارتش



صفحه فیس بوک سایت rss yahoo
سایت نظامی آی آر ارتش در مرداد ماه سال 1391 تاسیس و برای بالابردن معلومات نظامی پارسی زبانان جهان راه اندازی شده است.این سایت به هیچ ارگان دولتی و نظامی وابسته نیست و کاملا شخصی می باشد.



ايميل پست الکترونيکي مديريت سايت : ir.artesh@yahoo.com